22 Yıllık Anne Şefkati: Oğlunu Güneşe Çıkarmak İsteyen 78 Yaşındaki Anne
Erzurum'un Palandöken ilçesinde yaşayan 78 yaşındaki Olcay Öznur, 22 yıldır trafik kazası sonrası engelli kalan oğlu Uğur Özonur'a (53) bakıyor. Polis memuru olarak görev yaparken 2004 yılında geçirdiği kaza sonrası konuşma ve yürüme yetisini kaybeden oğluna, ilerleyen yaşına ve KOAH ile guatr hastalıklarına rağmen annelik görevini aksatmadan devam ediyor.
Bir Annenin Bitmeyen Görevi
Olcay Öznur, oğlu Uğur'un İzmir'de yaşayan eşinin "ben de hastayım bakamıyorum" demesi üzerine, tedavi sürecinin ardından onu Erzurum'a getirerek bakımını üstlendi. Tam 22 yıldır oğlunun tıraşını yapıyor, temizliğini sağlıyor, yemeğini yediriyor ve bir an olsun yalnız bırakmıyor. Diğer iki çocuğunun evlerine bile gidemeyen Öznur, vefat eden eşinden kalan 17 bin 700 liralık aylıkla geçimini sağlıyor.
"Ölene kadar, ben yerde sürünsem bile çocuğumun yakasını bırakmayacağım" diyen Olcay Öznur, duygularını şöyle ifade ediyor: "Uğur'un şeker hastalığı var. Yürüyemiyor, konuşamıyor, kendi başına ihtiyaçlarını göremiyor. Her ihtiyacını ben karşılıyorum. Hem de seve seve yapıyorum. Benim de KOAH, guatr hastalıklarım var. Duvarları tutarak zor yürüyorum."
Yılın Annesi Seçildi Ama Törene Katılamadı
MHP Kadın Aile Çocuk ve Engelli Politikaları Başkanlığı tarafından düzenlenen 8 Mart Dünya Kadınlar Günü programında "yılın annesi" seçilen Olcay Öznur, oğlunu yalnız bırakmamak için düzenlenen törene katılamadı. Bu durum, onun ne kadar fedakar bir anne olduğunu bir kez daha gözler önüne serdi.
"Güneşi Görsün İstiyorum"
Olcay Öznur'un en büyük isteği, oğlunu güneşe çıkarabilmek. Oğlunun defterine yazdığı "Ben hiçbir yere sığamıyorum" ifadesini okuduktan sonra derin üzüntü yaşayan anne, şunları söylüyor: "22 yıldır dışarıya adım attığım yok. Oğlumun evini gördüğüm yok. Ramazan, iftara çağırdılar gidemiyorum. Uğur yürüyüp gelemiyor. Herkes bana kızıyor. 'Çık dışarıya hava al' diyorlar ama Uğur'u da çıkaramıyorum."
Öznur, devlet büyüklerinden oğlunu rahatça çıkarabileceği balkonlu bir ev istiyor: "Ne olur bana iki göz yuva. Ben başka bir şey istemiyorum. Çocuğumu huzurlu, mutlu balkonuna çıkartırım. Yürütürüm, arabasıyla dışarıya çıkartırım. Burada çıkacak yer, yurt yok. Evladım da ben de yıllardır güneş yüzü görmüyoruz."
İçeride Hapis Hayatı
Palandöken ilçesi Abdurrahman Gazi Mahallesi'nde bir apartmanın giriş katındaki dairede yaşayan anne ve oğul, adeta içeride hapis hayatı yaşıyor. Olcay Öznur, "22 yıldır güneş yüzü gördüğümüz yok. İnsan yüzü gördüğümüz yok. Kimseyle ne konuşuyor ne de gidip geliyoruz. İçeride hapis yaşıyoruz" diyerek içinde bulundukları zor durumu özetliyor.
Bu fedakar annenin hikayesi, anne sevgisinin ve şefkatinin sınır tanımadığını bir kez daha gösterirken, engelli bireyler ve onlara bakan ailelerin yaşadığı zorluklara da dikkat çekiyor.
